Droga chrześcijan ku pełnej jedności wymaga zaangażowania każdego; przede wszystkim wymaga modlitwy. Poza tym – co leży w możliwościach człowieka – jedność pozostaje darem Boga. Sobór Watykański II już to podkreślił, potwierdzając, że: „święty cel pojednania wszystkich chrześcijan w jedności jedynego Kościoła nie leży w mocy i możliwościach człowieka”. Musimy zatem pokładać nasze nadzieje w modlitwie Chrystusa za Kościół, w miłość Ojca do nas i mocy Ducha Świętego.
Modlitwa ofiarowuje konkretną możliwość uczestnictwa w przedsięwzięciu, które przenika świadomość każdego wierzącego, niezależnie od jego służby i roli, jaką odgrywa w Kościele.
Również dzisiaj chcielibyśmy prosić Pana, aby zesłał swoim uczniom dar pełnej jedności. Czynimy to, przytaczając fragment pięknej modlitwy odmówionej w Santiago de Compostela:
O Przenajświętsza Trójca miłości:
przychodzimy tutaj, aby Ci podziękować
za dar koinonii,
który przyjmujemy jako pierwociny
Twojego Królestwa...
Przychodzimy do Ciebie z nadzieją,
że będziemy modli głębiej
uczestniczyć
w radości koinonii.
Przychodzimy do Ciebie z ufnością,
aby zaangażować się na nowo
w Twój zamysł miłości,
sprawiedliwości i koinonii...
Oto nasza modlitwa i nasze zadanie. Niech Pan da wszystkim chrześcijanom nową gorliwość dążenia do tej pełnej, widocznej jedności, za którą Chrystus oddał swoje życie.

19 stycznia 1994
Jan Paweł II